نگاهی به زندگی عبدالله والا، نماینده مجلس شورای ملی و مدیر مجله تهران مصور
نگاهی به زندگی عبدالله والا، نماینده مجلس شورای ملی و مدیر مجله تهران مصور
عبدالله والا فرزند حسین ظهیرالسلطان، مَلاک و پیشکار احمد شاه بود که در سال 1301 در قریه شال خلخال به دنیا آمد. وى فارغالتحصیل هنرسرای عالى در رشته شیمى در سال 1322 و لیسانسیه حقوق از دانشگاه تهران در سال 1324 و مسلط به زبانهاى فرانسه و انگلیسى بود. والا در سال 1321 با ثریا شقاقى دختر یکى از متمولین تهران ازدواج نمود و در سال 1333 تنها صاحب یک فرزند به نام کامران گردید. وى کار مطبوعاتى خود را در سال 1321 با عنوان مدیر مسئولى نشریه تهران مصور آغاز نمود و در ادامه با توجه به نزدیکیاش به احمد دهقان،[1] به عنوان رابط نشریه با ارتش، توانست نشریه را در چاپخانه ارتش به چاپ برساند و افزون بر آن در تنظیم مطالبی تحت عنوان زیر ذرهبین ایفاى نقش نماید.
پس از درگیر شدن احمد دهقان با رزمآرا به خاطر چاپ مقالۀ «من جاسوس شوروى در ایران بودم» و نهایتاً قتل احمد دهقان، عبدالله والا با کمک رزمآرا توانست دو سال به تاریخ تولدش در شناسنامه بیفزاید و آن را از سال 1301 به 1299 تغییر دهد و با این روش صاحب امتیازى نشریۀ تهران مصور را که مىبایست بر طبق قانون مطبوعات حداقل سى سال سن داشته باشد، به دست آورد. بدین روش توانست جانشین احمد دهقان شود و امور نشریه را به دست بگیرد و منویات خود را جامه عمل بپوشاند. عبدالله والا در دورههاى 20 و 21 مجلس شوراى ملى از خلخال نمایندگى مردم را بر عهده گرفت.
طى بررسىهای به عمل آمده در اسناد ساواک 7 مجموعه سند پیرامون سوابق و زندگینامه عبدالله والا شناسایى شده است.
در اسناد شماره 9 / 25718 و 10 / 25718، ساواک به 42 سؤال مختلف پیرامون وى پاسخ داده است. در این سند علاوه بر مشخصات سجلى و سوابق تحصیلى و خانوادگى به روحیات و افکار، نقاط قوت و ضعف، سوابق خدمتى، پاىبندى وی به رژیم و فعالیتهاى سیاسى او پاسخ گفته شده است؛ مثلاً در گزارش ساواک، به مقامجویی، شهرت طلبی و ضعف وی در برابر زن و پول اشاره شده ولی علاقهمندى او به شاه خوب و حساسیتش نسبت به مذهب عادى ارزیابى شده است.
امروزه در اثر پيشرفت علم توركولوژي و آذربايجان شناسي بررسي مجدد تاريخ و فرهنگ آذربايجاني و شهرهاي آن در صدر اولويت كاري محققين و پژوهشگران و نويسندگان آذربايجاني قرار گرفته است. آنها سعي دارند از لابلاي كتابهايي كه بدون غرض ورزي و تعصب و اهداف خاص سياسي نوشته شده اند تاريخ حقيقي خويش را عيان نمايند.